Ο ιερέας Ιωάννης Κων. Παπαϊωάννου (1878-1946) από το Τσερνοβίτι (σήμερα Παλαιοκερασιά) Φθιώτιδας

Από παλαιότερες προφορικές μαρτυρίες είχαμε καταγράψει την πληροφορία, ότι στις αρχές του 20^ου αιώνα υπήρξε ιερέας με επώνυμο Παπαϊωάννου στη Στυλίδα και τόπο καταγωγής του το Τσερνοβίτι (σήμερα Παλαιοκερασιά) Φθιώτιδας.

Αρκετά χρόνια αργότερα, σε ομάδα κοινωνικής δικτύωσης (facebook: ΣΤΥΛΙΔΟΣ ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΑ) αναρτήθηκαν οικογενειακές φωτογραφία του ιερέα και της οικογένειάς του (Εικ.1αβγ).

 

Εικ.1α. Η οικογένεια του ιερέα Ιωάννη Παπαϊωάννου. Από αριστερά και πίσω ο Κώστας, η Γαρυφαλλιά και ο Νικόλαος. Εμπρός ο ιερέας, η πρεσβυτέρα Μαρία με την κόρη τους Ευθυμία στην αγκαλιά, ο Χαρίλαος και η Ελένη. Κάτω αριστερά, σύμφωνα με την δημοσίευση, είναι η μητέρα του ιερέα που όμως δεν διακρίνεται. (πηγή: https://www.facebook.com/photo/?fbid=954078764658818&set=g.635349259844087).

 

Εικ.1β. Πάσχα 1940. Στο σπίτι του ιερέα Ιωάννη Παπαϊωάννου (πρώην Σχολαρχείο). Από δεξιά: Ελένη, Χαρίλαος, Αγγελική, Μαρία (πρεσβυτέρα), Ευθυμία και ο ιερέας Ιωάννης Παπαϊωάννου. Δίπλα του ο Νίκος Σκαντζούρης με την σύζυγο του Γαρυφαλιά και τον γιο του Κώστα. (πηγή: https://www.facebook.com/photo/?fbid=703568039709893&set=g.635349259844087).

 

 

Εικ.1γ. Το 1942 στο σπίτι του ιερέα Ιωάννη Παπαϊωάννου (πρώην Σχολαρχείο). Οι νεόνυμφοι Κώστας και Αγγελική Παπαϊωάννου. Δίπλα στη νύφη η κουμπάρα Σωσώ Σαραφίδη με τον μικρό Αχιλλέα Σαραφίδη, ο μικρός Κώστας Σκαντζούρης που τον κρατά στους ώμους του η Μαρία Παπαϊωάννου (πρεσβυτέρα) και δίπλα της η Γαρυφαλλιά Σκαντζούρη. Δίπλα στον γαμπρό, με τα άσπρα, η αδελφή του Έφη Παπαϊωάννου-Παππή, ο ιερέας Ιωάννης Παπαϊωάννου, δίπλα του η Ελένη Παπαϊωάννου, η Ευθαλία Σαραφίδη και ο Χαρίλαος Παπαδόπουλος. (πηγή: https://www.facebook.com/photo/?fbid=707584685974895&set=g.635349259844087)

 

Σε άλλη ομάδα κοινωνικής δικτύωσης (facebook: ΣΤΥΛΙΔΟΣ ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΑ 1) αναρτήθηκε γραπτό τεκμήριο με φωτογραφία του ιερέα Ιωάννη Κων. Παπαϊωάννου (Εικ.2) και περιληπτικό βιογραφικό σημείωμα (Εικ.3).

  

Εικ.2. Ο ιερέας Ιωάννης Κων. Παπαϊωάννου. (πηγή: https://www.facebook.com/photo?fbid=8820916427974973&set=gm.9281799491838693&idorvanity=3247620435256659).

 

Εικ.3. Το βιογραφικό σημείωμα του ιερέα Ιωάννη Κων. Παπαϊωάννου. (πηγή: https://www.facebook.com/photo?fbid=8820916427974973&set=gm.9281799491838693&idorvanity=3247620435256659).

Στο σημείωμα αναφέρονται τα εξής:

«Ιωάννης Κων. Παπαϊωάννου

Παλαιοκερασιά (πρώην Τσερνοβίτιον

2 Ιουλ(ίου) 1878

Απολυτ(ήριον) Σχολαρχείου

Παλαιοκερασιά

5 Φεβρ(ουαρίου) 1912

17 Μαρτ(ίου) 1912

Φθ/δος Θεόφιλος

Αγ(ίου) Κωνσταντίνου Μαλεσσίνης

18 Μαρτ(ίου) 1912

Φθ/δος Θεόφιλος

Αγ(ίων) Ταξιαρχών Μαρτίνου

196 της 3 Απρ(ιλίου) 1912

Οικονόμος

Φθ/δος Θεόφιλος

3 της 2ας Ιαν(ουαρίου) 1920

1800 δρ(αχμάς) κατά μήνα εκ του Εκκλ(ησιαστικού) Ταμείου

Διά του υπ’ (αριθμ.) 378 της 9 Απρ(ιλίου) 1915 εγγράφου του Μητροπολίτου Φθ/δος Ιακώβου εφημέρευσεν εις Άγ(ιον) Αθανάσιον Στυλίδος ως προσωρινός εφημ(έριος) μέχρι 22 Οκτωβ(ρίου 1931. Διά δε του υπ’ αριθ. 3510 της 22 Οκτωβρίου 1931 εγγράφου του αυτού διωρίσθη κατά το άρθρ. 54 του 5148 Ν(όμου) τακτικός εφημέριος του αυτού ναού εν Στυλίδι ένθα και υπηρετεί.

Απεβίωσε τη 14 Δεκεμβρίου 1946».

Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο βιογραφικό σημείωμα, ο Ιωάννης Κων. Παπαϊωάννου γεννήθηκε στο Τσερνοβίτι (από το 1926 Παλαιοκερασιά) την Κυριακή 2 Ιουλίου 1878. Το επώνυμο Παπαϊωάννου στο Τσερνοβίτι εμφανίζεται στις εξής γραπτές πηγές:

1) Σε κατάλογο φορολογουμένων κατοίκων του Τσερνοβιτίου του έτους 1846 καταγράφεται ο Κωνσταντίνος Π”Ιωάννου (Παπαϊωάννου) (αριθμοί διπλοτύπων για σίτο 35, 56, 62 και για κριθή 1) (βλέπε και στην ανάρτηση: Τσερνοβίτι: Κατάλογος φορολογουμένων κατοίκων Τσερνοβιτίου του 1846).

2) Στον εκλογικό κατάλογο του Δήμου Φαλάρων του έτους 1856 καταγράφονται ως εκλογείς Τσερνοβιτίου οι εξής: 1) με α/α 819 ο Παπαϊωάννου Τριαντάφυλλος, ετών 47, επαγγέλματος γεωργός και 2) με α/α 852 ο Παπαϊωάννου Δημήτριος του Κωνσταντίνου, ετών 28, επαγγέλματος γεωργός) (βλέπε και στην ανάρτηση: Τσερνοβίτι: Οι εκλογείς του Τσερνοβιτίου σε εκλογικό κατάλογο του Δήμου Φαλάρων του 1856).

3) Σε κατάλογο γεωργών του Τσερνοβιτίου του έτους 1856 καταγράφεται με α/α 151 ο Παπαϊωάννου Δημήτριος του Κωνσταντίνου, ετών 28 (βλέπε και στην ανάρτηση: Τσερνοβίτι: Κατάλογος γεωργών Δήμου Φαλάρων του 1856. Η περίπτωση του Τσερνοβιτίου).

4) Στον εκλογικό κατάλογο του Δήμου Φαλάρων του έτους 1865 καταγράφονται ως εκλογείς Τσερνοβιτίου οι εξής: 1) με α/α 890 ο Παπ.Ιωάννου (Παπαϊωάννου) Αλέξανδρος του Κωνσταντίνου, ετών 25, επαγγέλματος ποιμήν, 2) με α/α 915 ο Παπ.Ιωάννου (Παπαϊωάννου) Ιωάννης του Κωνσταντίνου, ετών 35, επαγγέλματος γεωργός και 3) με α/α 899 ο Π.Ιωάννου (Παπαϊωάννου) Δημήτριος του Κωνσταντίνου, ετών 32, επαγγέλματος γεωργός (βλέπε και στην ανάρτηση: Οι εκλογείς του Τσερνοβιτίου σε εκλογικό κατάλογο του Δήμου Φαλάρων του 1865, των Σ. Αλεξόπουλου και Ν. Σωκράτους).

5) Στον εκλογικό κατάλογο του Δήμου Φαλάρων του έτους 1879 καταγράφονται ως εκλογείς Τσερνοβιτίου οι εξής: 1) με α/α 444 ο Παπαϊωάννου Δημήτριος του Κωνσταντίνου, ετών 52, επαγγέλματος γεωργός και 2) με α/α 458 ο Παπαϊωάννου Ιωάννης του Κωνσταντίνου, ετών 52, επαγγέλματος μυλωνάς (βλέπε και στην ανάρτηση: Οι εκλογείς του Τσερνοβιτίου σε εκλογικό κατάλογο του Δήμου Φαλάρων του 1879).

Ο Ιωάννης Κων. Παπαϊωάννου ήταν απόφοιτος Σχολαρχείου. Χειροτονήθηκε ιερέας από τον μητροπολίτη Φθιώτιδος Θεόφιλο Ιωάννου (Εικ.4).

 

Εικ.4. Ο μητροπολίτης Φθιώτιδος Θεόφιλος Ιωάννου (21 Οκτωβρίου 1906-3 Σεπτεμβρίου 1913) (πηγή: Ιερά Μητρόπολις Φθιώτιδος).

 

Τοποθετήθηκε εφημέριος στο ναό του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στο Τσερνοβίτι το χρονικό διάστημα από 5 Φεβρουαρίου έως 17 Μαρτίου 1912 (για το ναό βλέπε στην ανάρτηση: Τσερνοβίτι: Γενικά για το ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου).

Στις 18 Μαρτίου 1912 τοποθετήθηκε στο ναό του Αγίου Κωνσταντίνου Μαλεσίνας (Εικ.5).

  

Εικ.5. Ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου στη Μαλεσίνα Φθιώτιδας. (πηγή: Βικιπαίδεια).

 

Στις 3 Απριλίου 1912 τοποθετήθηκε στο ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μαρτίνου (Εικ.6).

 

Εικ.6. Ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Μαρτίνο Φθιώτιδας. (πηγή: Ι.Ν Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μαρτίνου).

 

Με το υπ’ αριθμ. 378 έγγραφο της 9^ης Απριλίου 1915 του μητροπολίτη Φθιώτιδας Ιακώβου Παπαϊωάννου (1914-1932) διορίσθηκε προσωρινός εφημέριος στο ναό του Αγίου Αθανασίου Στυλίδας. Ως προσωρινός εφημέριος εφημέρευσε έως τις 22 Οκτωβρίου 1931.

Στις 2 Ιανουαρίου 1920 τιμήθηκε με το οφίκιο του Οικονόμου.

Με το υπ’ αριθμ. 3510 έγγραφο της 22 Οκτωβρίου 1931 εγγράφου του μητροπολίτη Φθιώτιδας Ιακώβου διωρίσθηκε σύμφωνα με το άρθρο 54 του Νόμου 5148 (ΦΕΚ 234/Α/27-07-1931) τακτικός εφημέριος του ναού του Αγίου Αθανασίου Στυλίδας [το άρθρο 54 αναφέρει τα εξής: “Ἐφημέριοι τοποθετημένοι εἰς ναοὺς ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ Ν(ομοθετικού) Δ(ιατάγματος) τῆς 17ης Δεκεμβρίου 1923 «περὶ ἐνοριακῶν ναῶν καὶ ἐφημερίων» μέχρι τῆς δημοσιεύσεως τοῦ παρόντος ἄνευ τῶν νομίμων διατυπώσεων διατηροῦσι τὰς θέσεις αὐτῶν”].

Στη θέση αυτή ο Ιωάννης Κων. Παπαϊωάννου υπηρέτησε έως το θάνατό του. Απεβίωσε στις 14 Δεκεμβρίου 1946.

Επί των ημερών του ανηγέρθη ο νέος ναός του Αγίου Αθανασίου Στυλίδας (Εικ.7αβ).

 

Εικ.7α. Η κατάθεση του θεμελίου λίθου του νέου ναού Αγίου Αθανασίου Στυλίδας. Διακρίνεται πρώτος από αριστερά ο ιερέας Ιωάννης Παπαϊωάννου. Στη μέση ο μητροπολίτης Φθιώτιδος Αμβρόσιος Νικολαΐδης (1932-1958) (πηγή: https://www.facebook.com/photo/?fbid=746363848708777&set=g.635349259844087).

  

Εικ.7β. Τα εγκαίνια του νέου ναού του Αγίου Αθανασίου Στυλίδας. Αριστερά ο ιερέας με τα λευκά γένια είναι ο Ιωάννης Παπαϊωάννου (πηγή: https://www.facebook.com/photo/?fbid=1485089691733354&set=g.635349259844087).

 

 ΠΗΓΗ

 

Ομάδες κοινωνικής δικτύωσης (facebook):

1. ΣΤΥΛΙΔΟΣ ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΑ

2. ΣΤΥΛΙΔΟΣ ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΑ 1.

 

 

 

 

Ο βουλευτής Γεώργιος Δημ. Ριζόπουλος (1811-1874) από τη Στυλίδα Φθιώτιδας

Εικ.1. Η υπογραφή του Γεωργίου Δημ. Ριζόπουλου σε επιστολή του προς τον Δημήτριο Χατζίσκο. (πηγή: Ψηφιακό αρχείο Ακαδημίας Αθηνών).

 

Στις 10 Απριλίου 1874 (Ιουλιανό ημερολόγιο) απεβίωσε στη Στυλίδα σε ηλικία 63 ετών ο στυλιδιώτης βουλευτής Γεώργιος Δημ. Ριζόπουλος (1811-1874). Η εφημερίδα «ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ» δημοσίευσε την είδηση του θανάτου του, καθώς και τον επικήδειο λόγο που εκφώνησε ο δικηγόρος Γεώργιος Νικολαΐδης.

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στον επικήδειο, ο Γεώργιος Ριζόπουλος γεννήθηκε το 1811 στη Στυλίδα. Ο πατέρας του Δημήτριος, όταν εξερράγη η Επανάσταση του 1821, συνεισέφερε την περιουσία του, συμμετείχε δε και ο ίδιος στον αγώνα. Φρόντισε για την επιμόρφωση του γιού του Γεωργίου, στέλνοντάς τον για εκπαίδευση στο ορφανοτροφείο της Αίγινας που ίδρυσε ο Ιωάννης Καποδίστριας το 1828.

Το 1833 ο Δημήτριος Ριζόπουλος εγκατέλειψε τη Χαλκίδα, όπου είχε εγκατασταθεί, και με τον 22χρονο γιό του Γεώργιο επέστρεψε στη Στυλίδα. Οι κάτοικοι της Στυλίδας, λόγω των γραμματικών του γνώσεων, ανέδειξαν τον Γεώργιο σε δημογέροντα, παρά τη νεαρή του ηλικία. Από τον επικήδειο γίνεται γνωστό, ότι ο Γεώργιος συγκέντρωνε τους κατοίκους της Στυλίδας στον περίβολο του ναού του αγίου Αθανασίου, προκειμένου να συζητήσουν και αποφασίσουν για διάφορα θέματα.

Το 1844 οι Δημήτριος και Γεώργιος Ριζόπουλος καταγράφονται στον «Οριστικόν κατάλογον των εχόντων προσόντα ενόρκου» του Δήμου Φαλάρων (Παράρτημα ΦΕΚ 33/Α/10-11-1844, σελίδα 2). Οι υπόλοιποι είναι οι: Αναγνώστης Ριζόπουλος, Γεώργιος Κωνσταντίνου, Κ. Ριζόπουλος, Πάνος Κουτσοκέρας, Κωνσταντίνος Φραγκογιαννάκης, Ν. Πρωτοπαππάς, Γ. Φραγγίσκος, Φράγγος Ευσταθίου, Ιωάννης Παπαδήμος, Ανδρέας Κλάρας, Κωνσταντίνος Γεωργουλάς, Ευστάθιος Χρήστου και Αλέξιος Μπογιατζής.

Στις βουλευτικές εκλογές του 1844 εξελέγη βουλευτής Φθιώτιδος με την παράταξη του Γαλλικού κόμματος του Ιωάννη Κωλέττη. Στην έκδοση «Μητρώο Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών» (Μητρώον βουλευτών περιόδων 1844-1862, σελίδα 55) καταγράφεται ότι εθήτευσε την Β΄ Περίοδο, από 28 Ιουλίου 1847 έως 27 Ιουλίου 1850.

Το 1846 διορίσθηκε συμβολαιογράφος Λαμίας: «Δια του από 25 Ιουλίου ε(νεστώτος) ε(τους) Β(ασιλικού) Διατάγματος ….. απελύθη της υπηρεσίας ο Συμβολαιογράφος Λαμίας Γ. Πέτρου και διωρίσθη αντ’ αυτού ο Γ. Ῥιζόπουλος» (ΦΕΚ 33/Α/31-12-1846, σελίδα 5).

Το 1848, μετά από δύο έτη, παραιτήθηκε: «Διά του από 2 Αυγούστου Β(ασιλικού) Διατάγματος …. ενεκρίθη η εκ της υπηρεσίας παραίτησις του συμβολαιογράφου Λαμίας, Κ. Γεωρ. Ῥιζοπούλου, και διωρίσθη αντ’ αυτού ο Κ. Αλέξ. Χατζίσκος.» (ΦΕΚ 25/Α/27-09-1848, σελίδα 4). Το αρχείο του (έτη 1846-1848) διασώζεται σήμερα στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, Τμήμα ΓΑΚ Φθιώτιδας.

Στις βουλευτικές εκλογές του 1853 επανεξελέγη βουλευτής με την παράταξη του Αντωνίου Κριεζή. Στην έκδοση «Μητρώο Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών» (Μητρώον βουλευτών περιόδων 1844-1862, σελίδα 55) καταγράφεται ότι εθήτευσε την Δ΄ Περίοδο, από 30 Οκτωβρίου 1853 έως 28 Οκτωβρίου 1856.

Το 1858 διορίσθηκε συμβολαιογράφος Στυλίδας: «Διά του από 5 Ιουνίου ε(νεστώτος) έ(τους) Β(ασιλικού) Διατάγματος … εσυστήθη ειδικόν συμβολαιογραφείον εις Στυλίδα και διωρίσθη συμβολαιογράφος αυτού ο Γ. Ῥιζόπουλος.» (ΦΕΚ 45/Α/26-09-1858, σελίδα 4). Είναι άγνωστο πότε παραιτήθηκε από τη θέση αυτή.

Το 1863 επαναδιορίσθηκε συμβολαιογράφος Στυλίδας στη θέση του Δ. Μπουρμπουροπούλου: «Διά του από 5 Ιουλίου ε(νεστώτος) έ(τους) θεσπίσματος … εγένετο δεκτή η εκ της υπηρεσίας παραίτησις του εν Στυλίδι Συμβολαιογράφου Δ. Μπουρμπουροπούλου και διωρίσθη ο Γεώργιος Ῥιζόπουλος.» (ΦΕΚ 29/Α/14-08-1863, σελίδα 4). Το επόμενο έτος ο Δήμος Μουρμουρόπουλος (πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο) διορίσθηκε αναπληρωτής δήμαρχος Φαλάρων: «Διά Β(ασιλικών) Διαταγμάτων της 28 Νοεμβρίου ε(νεστώτος) έ(τους) … 11) Διωρίσθη αναπληρωτής του δημάρχου Φαλάρων ο δημοτικός σύμβουλος κ. Δήμος Μουρμουρόπουλος» (ΦΕΚ 3/Α/15-01-1864, σελίδα 3).

Το 1864, σύμφωνα με την έκθεση του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρίας «Ελληνική ατμοπλοΐα» προς τους μετόχους της εταιρίας, ο Γεώργιος Ριζόπουλος υπήρξε πράκτορας της εταιρίας στη Στυλίδα. Αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Βαϊδανή «ένεκα της κατ᾿ αυτού γενομένης δικαστικής καταδιώξεως δια πράξεις αναγομένας εις την εκτέλεσιν των δημαρχικών αυτού χρεών, ης όμως, τελευταίον απηλλάγη». (εφημερίδα ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ, φύλλο 431/03-07-1864, σελίδα 3, ψηφιακός σελιδοδείκτης 262).

Το 1868 διωρίσθηκε υποτελώνης Στυλίδας: «Δι’ ομοίου της 20 Φεβρουαρίου διωρίσθησαν … ζ) ο Γεώργ(ιος) Ῥιζόπουλος υποτελ(ώνης) Στυλίδος αντί του Βασιλ(είου) Αποστολίδου, απολυθέντος» (ΦΕΚ 21/Α/06-05-1868, σελίδα 6).

Το ίδιο έτος όμως, ένα κρυολόγημα εξελίχθηκε σε «στηθική νόσον», μάλλον πνευμονία, η οποία κλόνισε την υγεία του και σταδιακά τον οδήγησε στο θάνατο, στις 10 Απριλίου 1874. Προηγουμένως, είχε απωλέσει τη σύζυγό του, άλλα μέλη της οικογενείας του και ειδικά την θυγατέρα του. Όλα αυτά επιδείνωσαν περισσότερο την υγεία του και τον οδήγησαν στο θάνατο.

Η είδηση του θανάτου και ο επικήδειος λόγος δημοσιεύονται ως εξής στην εφημερίδα «ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ»:

«-Την δεκάτην τρέχοντος μηνός απεβίωσεν εν Στυλίδι ο πολίτιμος συμπολίτης μας Γεώργιος Ῥιζόπουλος, χρηματίσας δίς Βουλευτής της επαρχίας Φθιώτιδος, και εις διαφόρους άλλας δημοσίας και δημοτικάς θέσεις, διακριθείς πάντοτε επί νοημοσύνη και αρετή, ως εκτίθεται εν τω κατωτέρω λογιδρίω, απαγγελθέντι κατά την κηδείαν αυτού παρά του Δικηγόρου Κυρίου Γεωργ. Νικολαΐδου.

-Εις τον ήχον του κώδωνος εκείνου, εις όν απειράκις οι Στυλιδιώται κατά πρόσκλησιν του Γεωργίου Ῥιζοπούλου συνήλθον εις τον περίβολον του Ιερού τούτου ναού ίνα βουλευθώσι περί κοινών υποθέσεων, συνήλθον και ήδη, αλλ’ επί διαφόρων περιστάσεων και πραγμάτων! Αντί να ίσταται εν τώ μέσω αυτών ο λόγιος και έμφρον Γεώργιος Ριζόπουλος, καθοδηγών επ’ αγαθώ τάς αθώας και φιλήριδας συζητήσεις των συμπολιτών αυτού, κείται ενώπιον αυτών άπνους και άφωνος, ωσεί αδιαφορών περί πάντων, επιμαρτυρών ούτω το μάταιον και φθαρτόν του ανθρωπίνου βίου! Επειδή δε εικών του αποθανόντος εισί τα έργα αυτού, εξετάσωμεν εν ολίγοις πώς ο προκείμενος νεκρός, ως μέλος κοινωνικόν επολιτεύθη εν τώ προκειμένω τούτω κόσμω.

Γνωστή εστίν εν Φθιώτιδι και τάς ομόρους επαρχίας η αρχαία και πολυάριθμος οικογένεια Ῥιζοπούλων εν Στυλίδι, ής ο ευθαλέστηρος βλαστός υπήρξεν ο προκείμενος νεκρός. Ούτος γεννηθείς περί το 1811 υπήρξε το μετέχμιον μεταξύ παρελθούσης και ενεστώσης γενναιάς· ανατραφείς κατά την παιδικήν του ηλικίαν με τάς αρχαϊκάς αρετάς της παρελθούσης γενναιάς, εφρόντισε να μεταδώση ταύτας διά του παραδείγματός του και εις τούς μεταγενεστέρους. Ο πατήρ αυτού Δημήτριος Ῥιζόπουλος, άμα εκραγέντος του Ιερού αγώνος του 1821 προσέδραμεν εκ των πρώτων εις αυτόν και συνεισέφερε την περιουσίαν και την προσωπικήν υπηρεσίαν αυτού, τον δε μονογενή αυτού υιόν, τον προκείμενον νεκρόν εφρόντισε να εκπαιδεύση εκ των ενόντων, ίνα μετά την αποκατάστασιν των πραγμάτων τον αποκαταστήση χρησιμότερον εις εαυτόν και εις την Πατρίδα και τον ετοποθέτησεν εις το εν Αιγίνη υπό του Κυβερνήτου συστηθέν ορφανοτροφείον. Άμα αποκατασταθέντος του ελληνικού Βασιλείου κατά το 1833 ο ειρημένος Δημήτριος Ῥιζόπουλος εγκατέλιπε την Χαλκίδα όπου τότε διέμεινε και απέκτησε ικανά κτήματα δυνάμενα να τώ παρέξωσι τα μέσα αναίτου βίου, και ήλθεν εις την προσφιλή ιδιαιτέρα Πατρίδα του την Στυλίδα μετά του υιού του Γεωργίου, όν ιδόντες οι συμπατριώται του Στυλιδιώται νοήμονα και γραμματικώς μορφωμένον, τον παρεκάλεσαν μετ’ επιμονής και εδέχθη θέσιν Δημογέροντος, ανάρμοστον μεν εις την τότε νεαράν ηλικίαν του, εμπρέπουσαν όμως εις τά συνετά και γεροντικά φρονήματα αυτού. Έκτοτε ο νεαρός Γεώργιος Ῥιζόπουλος την σημαίαν του Πατριωτισμού έχων εν τη καρδία του υπερασπίσθη εμφρόνως άμα δε και εκθύμως τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της ιδιαιτέρας Πατρίδος του, καταπολεμήσας ευτόλμως τάς αποπείρας άλλων, θελόντων να νοσφισθώσιν αυτά αδικαιολογήτως προς το συμφέρον των, έχων πάντοτε αρωγόν εις τάς σκέψεις και ενεργείας του την εις αυτόν εμπιστοσύνην και αφοσίωσιν των συμπολιτών του. Από το έτος 1833 και εντεύθεν είχε μέρος εις τάς Δημοτικάς αρχάς της Πατρίδος του, δίς δε εν τώ προσώπω αυτού ετιμήθη και το Ανατολικόν Τμήμα Φθιώτιδος, εκλεχθέντος Βουλευτού κατά το 1844 και 1853, και εκπληρώσας το καθήκον του εμφρόνως και επαξίως. Τοιούτος υπήρξεν ο προκείμενος νεκρός νοήμων, αγαθός, ενάρετος, σέμνωμα της Στυλίδος. αλλ’ η ειμαρμένη απέκοψε το νήμα της ζωής αυτού προώρως. Από του 1868 φθοροποιά στηθική νόσος αναπτυχθείσα εξ απλού κρυολογήματος ήρξατο να καταβιβρώσκη αυτόν, θάνατοι δε διάφοροι της συζύγου και άλλων μελών της οικογενείας του, και ιδίως ο τελευταίος της προσφιλούς θυγατρός του επέσπευσαν το τέρμα του βίου του. Είθε τάς αρετάς αυτού να μιμηθώσι οι νεώτεροι και αναπληρώσωσι το κενόν το οποίον ο θάνατος αυτού αφίνει σήμερον εις τον τόπον.

Νύν αποχοριζόμενοι αυτού άς κράξωμεν εκ βάθους καρδίας ο Θεός συγχωρήσεισε, αγαθέ και πολίτιμε Γεώργιε, γαίαν έχοις ελαφράν.» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 806/20-04-1874, σελίδα 2, ψηφιακός σελιδοδείκτης 56).

 

ΠΗΓΕΣ

1. Εφημερίδα «ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ».

2. Εθνικό Τυπογραφείο.

3. Μητρώο Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών.

 

 

 

Δημόσιοι λειτουργοί στη Στυλίδα των μέσων του 19ου αιώνα. Οι δημοδιδάσκαλοι Κωνσταντίνος Παπαγεωργόπουλος, Κλεοπάτρα Παΐζη και ο υποτελώνης Δημήτριος Γεωργιάδης

Στις αρχές Ιουνίου του 1858 διήλθε από τη Στυλίδα το βασιλικό ζεύγος του Όθωνα και της Αμαλίας (βλέπε την ανάρτηση: Η διέλευση του βασιλικού ζεύγους Όθωνα και Αμαλίας από τη Στυλίδα το 1858). Τους βασιλείς υποδέχτηκε ο λαός και οι δημόσιες αρχές. Μεταξύ των δημοσίων λειτουργών, πρωτοστάτησαν στην υποδοχή οι δημοδιδάσκαλοι Κωνσταντίνος Παπαγεωργόπουλος και Κλεοπάτρα Παΐζη. Ιδιαίτερο τόνο στην υποδοχή με τον λόγο του έδωσε ο υποτελώνης Δημήτριος Γεωργιάδης.

Από έρευνα που ακολούθησε στις εφημερίδες της εποχής προέκυψαν ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη θητεία στη Στυλίδα των δύο δημοδιδασκάλων και του υποτελώνη.

 

Α. Οι δημοδιδάσκαλοι Κωνσταντίνος Παπαγεωργόπουλος και Κλεοπάτρα Παΐζη

Ο Κωνσταντίνος Παπαγεωργόπουλος διορίσθηκε στο δημοδιδασκαλείο αρρένων Στυλίδας, σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα «ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ», το 1853. Τον Οκτώβριο του 1858, μερικούς μήνες μετά την διέλευση του βασιλικού ζεύγους από τη Στυλίδα, μετατέθηκε στην Κύμη Ευβοίας. Η μετάθεσή του δημιούργησε αντιδράσεις μεταξύ των κατοίκων της Στυλίδας, οι οποίες καταγράφονται στις εφημερίδες «ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ» και «Η ΕΛΠΙΣ». Τα δημοσιεύματα διακρίνονται σε θετικά και αρνητικά για τον αναφερόμενο δημοδιδάσκαλο:

α) Δημοσιεύματα υπέρ του Κωνσταντίνου Παπαγεωργόπουλου

1) «Μετετέθη ο Δημοδιδάσκαλος, Στυλίδος. Οι κάτοικοι ησθάνθησαν εγκάρδιον λύπην, διότι εστερήθησαν ικανού και επιμελούς διδασκάλου· και αληθώς ο υπάλληλος ούτος έδωσε δείγματα παραδειγματικής ικανότητος· αξιότιμοι καθηγηταί μάς εβεβαίωσαν ότι μαθηταί διδαχθέντες παρ’ αυτού, προσδιωρίσθησαν αμέσως εις τάς τάξεις του Γυμνασίου. Τοιαύτα αφιλονίκητα προσόντα, καθίστησιν άξιον περιποιήσεως του υπουργού της παιδείας τον ειρημένον Δημοδιδάσκαλον. Αλλ’ επειδή ο λόγος περί του κλάδου τούτου, θέλομεν προέλθει άλλοτε εις εξηγήσεις, διά να υποδείξωμεν προσκόμματα, άτινα πρέπει ν’ αρθώσι, διά να διαδοθή, η στοιχειώδης μάθησις εις τον λαόν· από τα οποία δε θα κατονομάσωμεν πρόσωπα και πράγματα, θέλει εξαχθή ότι και δημόσιαι και δημοτικαί δαπάναι ενιαχού είναι μάταιαι, ως μη αποφέρουσαι τον ελπιζόμενον καρπόν.» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 135/22-11-1858, σελίδα 3, ψηφιακός σελιδοδείκτης 111).

2) «Κύριε Συντάκτα του Φάρου της Όθρυος

Εν Στυλίδι την 25 9βρίου 1858

Βαθείαν λύπην επροξένησεν εις τούς κατοίκους της πόλεως Στυλίδος η αρτίως κοινωποιηθείσα μετάθεσις του παντός επαίνου αξίου Δημοδιδασκάλου Φαλάρων Κωνσταντίνου Παπαγεωργοπούλου, του οποίου η πενταετής εν Στυλίδι διαμονή επαφήκε ημίν τάς ευαρεστέρας αναμνήσεις. Εσεμνυνέμεθα οι Στυλιδιείς διά την απόκτησιν τοιούτου αναμορφωτού των τέκνων μας, αλλά βάσκανος δαίμων αφείλεν ήδη εκ μέσου ημών την ευχαρίστησιν ταύτην, φθόνω ίνα μηδέν εν τώ τόπω τούτω καλόν υπάρχη· ευτυχείς ήδη οι Κύμιοι απολαμβάνοντες εις την πόλιν των αξιότιμον και ικανώτατον δημοδιδάσκαλον τον Κ. Παπαγεωργόπουλον. οι υπέρ του οποίου έπεαινοι ημών είναι ελάχιστοι απέναντι των όσων απεδόθησαν αυτώ παρ’ απάντων των κατά καιρούς επισκευφθέντων το δημοτικόν μας Σχολείον ξένων, περιηγητών, Διδασκάλων, Νομαρχών, και αυτού ακόμη του διευθυντού των δημοτικών σχολείων (ως μεμαρτύρηται από τάς διαφόρους εκθέσεις εν τώ βιβλίω των επισκέψεων), και απέναντι του ειληκρινούς θαυμασμού των αξιοτίμων Κυρίων Καθηγητών του Γυμνασίου Λαμίας, διά την θαυμασίαν πρόοδον των παρ’ αυτού ιδιαιτέρως διδαχθέντων ελληνικά μαθήματα νέων ών τινές μέν μετ’ αυστηράν εξέτασιν των Κυρίων Καθηγητών εκρίθησαν ικανοί να καταταχθώσιν εις την Α΄ τάξιν του Β.Γυμνασίου, άλλοι δε εις το Σχολαρχείον και λοιπάς τάξεις του Ελληνικού Σχολείου, και έτεροι επιδόθησαν ειςδιάφορα κοινωνικά έργα. Φιλότιμος και ακούραστος εις το άκρον ο Κύριος Παπαγεωργόπουλος, επιποθών δε εξ όλης ψυχής, ίνα χρήσιμος φανή εις την Νεολαίαν της πατρίδος μας εδαπάνα και τάς ολίγας της αναπαύσεώς του ώρας εις παράδοσιν ως είρηται κατ’ ιδίαν Ελληνικών μαθημάτων, εκπληρών άμα και το καθήκον του ακριβέστατα.

Λυπούμεθα ομολογούντες στεντωρεία τη φωνή ότι ο Κύριος επί των Εκκλησιαστικών Υπουργός ηδίκησε καιρίως την πόλιν μας στερήσας αυτήν τοιούτου αξίου λόγου και εντίμου δημοδιδασκάλου, ενταντίον ρητής και αμετακλήτου εγκυκλίου του δι’ ής καθιέρωσε το αμετάθετον των δημοδιδασκάλων.

Απερχόμενος όθεν Κ. Παπαγεωργόπουλε, εις την νέαν θέσιν σου, δέξου να σέ συνοδεύσωσιν τα δημοσία ομολογούμενα αισθήματα βαθυτάτης ευγνομωσύνης ημών διά την μετά ζήλου και εξιδιασμένης ικανότητος και επιμελείας εκπλήρωσιν των καθηκόντων σου, διά τούς οποίους κατέβαλες ατρύτους κόπους προς εκπαίδευσιν και αναμόρφωσιν της νεολαίας Στυλίδος, διά την φιλοκαλίαν σου προς την καθαράν και αξιοπρεπή διατήρησιν του δημοτικού μας σχολείου, και διά την ευγενή και σεμνοπρεπή συμπεριφοράν με τα οποία διεκόσμεις την εν Στυλίδι πενταετή διδασκαλικήν σου διαμονήν, και μη μνησικακίσης κατά των ευαρίθμων εκείνων (δύο ή τριών) των από φθόνον και χαμέρπειαν επιχαιρόντων εις την μετάθεσίν σου, αλλ’ ειπέ δι’ αυτούς το «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι.»

(Τ.Γ.)» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 136/29-11-1858, σελίδα 4, ψηφιακός σελιδοδείκτης 114).

Η ίδια ακριβώς επιστολή δημοσιεύθηκε και στο φύλλο 980/02-12-1858 της αθηναϊκής εφημερίδας «Η ΕΛΠΙΣ» (σελίδα 4, ψηφιακός σελιδοδείκτης 317).

β) Δημοσιεύματα κατά του Κωνσταντίνου Παπαγεωργόπουλου

«ΚΥΡΙΕ ΣΥΝΤΑΚΤΑ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ

ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ

Εν Στυλίδι την 12 Δβρίου 1858

“Ὑπέρ σεαυτὸν μὴ συντάτης ἐγκώμια”

Εν τώ υπ’ αριθ. 136 φύλλω της αξιοτίμου εφημερίδος σας, και εν τώ υπ’ αριθ. 980 της Ελπίδος ανέγνων διατριβήν τινα υποκρυπτομένου του Συντάκτου αυτής υπό το Στοιχίον Τ.Γ. και Ζ.Γ. εγκομιάζουσα επαίνους του μετατιθέντος ενταύθα πρώην Δημοδιδασκάλου μας Κ. Παπαγεωργοπούλου, και αιτιάται τρόπω τινί κατά της Σεβ. Κυβερνήσεως, ότι δήθεν εδίκησε τον τόπον μας, διότι θα υστερηθώμεν άξιον αναμορφοτήν, ότι είναι ευτυχείς οι Κύμιοι απολαμβάνοντες αυτόν κτλ. αν και έχωμεν πλήρη την βεβαίωσιν ότι τάς ειρημένας διατριβάς ο ίδιος Κύριος Παπαγεωργόπουλος ενήργησε μ’ όλα ταύτα εις απάντησιν λέγω εις τον κρυπτόμενον τούτον διατριβογράφον, ότι τά εκθετόμενα αυτού το ότι εις τους κατοίκους Στυλίδος επροξένησε βαθείαν λύπην η μετάθεσίς του, και αι τοσαύται αναβιβασμοί και υψώσεις του, είναι αέρια, ψευδή και ανυπόστατα και οι κάτοικοι εν γένει της Στυλίδος υπερευχαριστήθησαν τα μέγιστα διά την απαλλαγήν των, εισακουσθέντων τοσούτων παρακλήσεων εις την Κυβέρνησιν, ήτις αξιεπαίνως ποιούσα μετάθεσιν αυτόν από τον τόπον μας, διότι απεκατέστη παρ’ όλων των κατοίκων μισητός, ως εκ του ανοικείου τρόπου του της παραφοράς του της αναμίηεως εις τάς τοπικάς διαιρέσεις την παραμέλησιν εν γένει του Σχολείου κτπ. καθότι εις τον Διδάσκαλον απαιτείται Κ. υπερασπιστά, σεμνιότης αγάπη, εις όλους τους μαθητάς και τούς γονείς των παίδων, άκρα αμεροληψία συνκέντρωσις των μαθητών κάθε Κυριακήν και εορτήν εις την εκκλησίαν, εξήγησις του Ευαγγελίου προς τους μαθητάς καθά παραγγέλει η Κυβέρνησις κτλ. αλλά ταύτα πάντα δεν υπήρχον εις τον φίλον σου Παπαγεωργόπουλον. και εις την χάσει και την φέξει ανεφαίνετο εις την εκκλησίαν μόνος άνευ μαθητών και εν ώρα απολύσεως, ουδέποτε δεν ήλθον εις την εκκλησίαν με τους μαθητάς κατά την θείαν λειτουργείαν ως πράτουν αλλαχού οι Διδάσκαλοι.

Δεν αρνούμεθα όμως την αυστηράν επιμέλειάν του εις τάς ιδιαιτέρας παραδόσεις Ελληνικών μαθημάτων, ως εκ τής απολαβής χονδρού μισθού, όν ενθυμήται και αναστενάζει, διά την Στυλίδα, και εις την εξάσκησιν του Κυνεζικού χορού του Παντόλφου* [*Ο Παντόλφος είναι χαρακτήρας στο θεατρικό έργο “Το Καφενείο” του Κάρλο Γκολντόνι], το φλάουτον, τα κλέφτεκα τραγούδια κλπ. Το δε Κύριον καθήκον του το αλληλοδιδακτικόν παρημέλησεν ολοτελώς και μόλις παρέργως διήρχετο το Σχολείον εξαγριωμένος καταμαστίζων τούς μαθητάς, αποστερήσας ούτω οφθαλμούς παίδων, και καταμηνυθείς ευρίσκεται υπό ανάκρισιν έτι. Παραλείπων δε τάς λοιπάς πλημμελείς πράξεις του φίλου σου, σέ βεβαιώ Κ. υπερασπιστά, ότι οι κάτοικοι Στυλίδος, διά της από 20 9βρίου τρέχοντος έτους προς το υπουργείον των εκκλησιαστικών αναφοράς των εξέφρασαν την εγκάρδιον ευγνωμοσύνην διότι μετέθεσε τον ειρημένον φίλον σου εκ της Στυλίδος και έχουν χρηστάς ελπίδας ήδη ότι θα φωτισθώσι τα τέκνα των διά της αποστολής ετέρου Δημοδιδασκάλου, ενώ διά της διατηρήσεως αυτού ανέφικτος καθίσται η φώτισις των παίδων μας.

Ελπίζω Κ. υπερασπιστά ότι θα αιστανθής την αλήθειαν και δεν θα τολμήσης πλέον να πανηγυρίσης ψευδώς υπέρ του φίλου σου Παπαγεωργοπούλου, και αν τούτω πράξης θέλεις με θέσεις την αναπόφευκτον ανάγκην να λαλήσω κατ’ αυτού, κεκρυμμένα μυστήρια αληθή και θέλεις θαυμάσει. Εν τούτοις περαίνων τον λόγον σας πληροφορώ Κ. υπερασπιστά, ότι ο φίλος σου Παπαγεωργόπουλος όσον αξιέπαινος και καλλός αν ήναι, ως τον φαντάζεις, διά την Στυλίδα δεν είναι επ ουδεμιά περιστάσει καλός, και άς μην κακίζει και στενοχορείται.

Δ.Μ.

Σ.Σ. Εδέχθημεν την ανωτέρω διατριβήν, αμεροληψίας ένεκεν, αλλά διά τούτο δεν εμποδιζόμεθα να εκφράσωμεν και την ιδίαν ημών υπόθεσιν ότι ο Κύριος Κ. Παπαγεωργόπουλος υπάρχει είς των Δημοδιδασκάλων εκείνων οίτινες και διά την επιμέλειάν των, και διά τάς γνώσεις των και διά την ηθικήν διαγωγήν των τιμώσι το επάγγελμά των, και ανοίγουσι ευρύ στάδιον εις την πρόοδόν των.

Μακράν όντες του φατριαστικού πνεύματος, όπερ υπηγόρευσεν ίσως, την ανωτέραν διατριβήν, ευχόμεθα αποκαρδίας όπως η Στυλίς αξιωθή Δημοδιδασκάλου, έχοντος τα αυτά ηθικά πλεονεκτήματα και τάς αυτάς γνώσεις, οίας κέκτηται ο Κύριος Παπαγεωργόπουλος. Βεβαιούμεν δε το κοινόν ότι η μετάθεσις του Κυρίου Παπαγεωργοπούλου εγένετο λόγω προβιβασμού, και ουχί δυσμενίας τινος, διότι έχομεν διδόμενα να πιστεύσωμεν ότι ο Κύριος Υπουργός των εκκλησιαστικών και της δημοσίου εκπαιδεύσεως, αρκούντως εκτιμά αυτόν διά τα ανωτέρω πλεονεκτήματά του.» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 139/20-12-1858, σελίδα 3, ψηφιακός σελιδοδείκτης 120).

Για την Κλεοπάτρα Παΐζη έγραψε ο «ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ»:

«-Μετ’ ευχαριστήσεως πληροφορούμεθα, ότι οι κάτοικοι Στυλίδος εισίν, εις άκρον ευχαριστημένοι από την δημοδιδασκάλισσάν των την Κυρίαν Κλεοπάτραν Παΐζη, ήτις κοσμείται με πολλά πλεονεκτήματα ηθικής, παιδείας, και περί την εργασίαν αυτής δραστηριότητος. Συγχαίροντες όθεν τούς κατοίκους Στυλίδος διά την απόκτησιν τοιαύτης διά τα κοράσιά των διδασκαλίσσης, τούς αποκαθιστώμεν προσεκτικούς όπως αναπληρώσωσι και ούτοι, τάς εις το ειρημένον σχολείον υπαρχούσας ελλείψεις.» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 91/04-01-1858, σελίδα 4, ψηφιακός σελιδοδείκτης 79).

Τον Οκτώβριο του 1857 η ίδια εφημερίδα είχε καταφερθεί κατά της αντικατάστασης των σχολικών εφόρων «του αλληλοδιδακτικού Σχολείου των κορασίων»:

«-Ο κύριος Νομάρχης Φθιωτιδοφωκίδος, περί περί πολλού ποιούμενος την εκπαίδευσιν και πρόοδον του εν Στυλίδι γυναικείου φύλου, έπαυσε τους εφόρους του αλληλοδιδακτικού Σχολείου των κορασίων Κυρίους Γεώργιον Ριζόπουλον πρώην Βουλευτήν Φθιώτιδος και Δημήτριον Πετρίδην, Ιατρόν επιστήμονα και πεπαιδευμένον και αντ’ αυτών εδιώρισε, καλούς μέν νοικοκυραίους αλλ’ αγραμμάτους όλως τους Κυρίους Δούκα Φίλωνος και Ανδρέαν Κλάρα. Μέγας άρα οφείλεται έπαινος εις τον Κύριον Νομάρχην διά την τοιαύτην του πράξιν! Δι’ ής παύει τούς πεπαιδευμένους οικογενειάρχας και διορίζει τούς αγραμμάτους, οίτινες διά πάν άλλο έργον ίσως εισί κατάλληλοι, ουχί δε να εφορεύωσιν και εξετάζωσι την κατάστασιν των διδασκάλων και την πρόοδον της νεολαίας!.....» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 81/02-10-1857, σελίδα 2, ψηφιακός σελιδοδείκτης 71).

 

Β. Ο υποτελώνης Δημήτριος Γεωργιάδης

Ο υποτελώνης Δημήτριος Γεωργιάδης διορίσθηκε στη Στυλίδα με Βασιλικό διάταγμα της 14ης Σεπτεμβρίου 1857 διαδεχόμενος τον υποτελώνη Στ. Νικολαΐδη. Ο Στ. Νικολαΐδης μετατέθηκε στη Βόνιτσα, αφού προβιβάσθηκε σε τελώνη:

«Διά του από 14 τρέχοντος μηνός 7βρίου Β. Διατάγματος...ως τελώνης Βονίτσης προεβιβάσθη ο υποτελώνης Στυλίδος Στ. Νικολαΐδης αντ’ αυτού διωρίσθη ο μέχρι τούδε υπογραμματεύς του τελωνείου Πειραιώς Δημ. Γεωργιάδης, εις δε την τούτου διωρίσθη ο Π. Κωνσταντινίδης μέχρι τούδε φύλαξ Α΄ τάξεως παρά τώ τελωνείω Πειραιώς...» (ΦΕΚ 39/Α/02-11-1857).

Για τον διορισμό του νέου υποτελώνη γράφει ο «ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ»:

«-Οι κάτοικοι της Στυλίδος ευγνωμόνως εκφράζονται υπέρ του υπουργού των οικονομικών· πρώτον διότι ηυδόκησε να αποδόση δικαιοσύνην προβιβάσας τον αρχαίον και τιμιώτατον Υποτελώνην Στυλίδος Κύριον Σταυράκην Νικολαΐδην ως Τελώνην Βονίτζης, και δεύτερον διότι επροβίβασεν και απέστειλεν ως Υποτελώνην εις Στυλίδα τον ικανόν και χρηστόν νέον Κύριον Δημήτριον Γεωργιάδην, όστις ακριβώς και πιστώς εκπληρών το καθήκον του, φέρεται ευγενώς και περιποιητικώς μεθ’ όλων των πολιτών, τούς οποίους ευκολύνει εν πάσει ώρα και στιγμή, χωρίς βλάβην της υπηρεσίας, αλλά με στέρησιν της ιδικής του αναπαύσεως·εάν ο Κύριος Δ. Γεωργιάδης εξαλολουθήση να φέρηται ούτως ευγενώς και να εκτελή με την αυτήν ακρίβειαν την υπηρεσίαν του, άς ήναι βέβαιος ότι και όλων των πολιτών θέλει επισύρει την αγάπην, και την ιδιαιτέραν της Κυβερνήσεως εύνοιαν εξ ής θέλει επέλθη ταχυτάτη η πρόοδός του.» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 81/02-10-1857, σελίδες 1 & 2, ψηφιακοί σελιδοδείκτες 70 & 71).

Η θερμή υποδοχή του βασιλικού ζεύγους του Όθωνα και της Αμαλίας από τον υποτελώνη Δημήτριο Γεωργιάδη στις 2 Ιουνίου 1858 ίσως συνέβαλε στην έκδοση του Βασιλικού διατάγματος της 31ης Αυγούστου 1858 με το οποίο «...ενεκρίθη η θέσις, εις ήν θέλει ανεγερθή εις την πόλιν Στυλίδος το Τελωνειακόν κατάστημα.» (ΦΕΚ 50/Α/30-10-1858).

Αμέσως μετά όμως η θητεία του στο υποτελωνείο Στυλίδας συνοδεύθηκε από σειρά αρνητικών δημοσιευμάτων για το έργο του στην τοπική εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ. Αποτέλεσμα αυτών υπήρξε η παύση και η αντικατάστασή του ένα έτος αργότερα από τον Σαμουράκη.

Τα αρνητικά δημοσιεύματα άρχισαν τον Δεκέμβριο του 1858:

«ΚΥΡΙΕ ΣΥΝΤΑΚΤΑ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ

ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ

Εν Στυλίδι την 22 10βρίου 1858

Πολλά ηγέρθησαν πρό πολλού παράπονα εκ μέρους των εμπόρων και πάσης τάξεως πολιτών κατά του Υποτελώνου Στυλίδος Γεωργιάδου. Η διαγωγή του ειρημένου υπαλλήλου κατέστη αφόρητος... Ημείς δε αναφέρομεν τάς τρομεράς καταπιέσεις, άς έπραξεν ο ειρημένος υπάλληλος κατά δυστυχών πλοιάρχων, και δι’ άς κατηγγέλθη νομίμως νομίμως, και πρόκειται να δώση λόγον των πράξεών του ενώπιον του Υπουργείου και ενώπιον της δικαστικής αρχής, δεν αναφέρομεν τάς μεγάλας δυσκολίας, άς επέφερε κατά των εμπόρων και λοιπών, λέγομεν δε μόνον ότι αφ’ ής ήρξαντο να συχνάζωσι τα ατμοκίνητα εις την Στυλίδα έκτοτε η περί την υπηρεσίαν ολιγορία του Κυρίου υποτελώνου και οι κατά συνέπειαν ταύτης, προσγενόμεναι δυσκολίαι και ζημίαι, εις τε τους επιβάτας και εμπόρους εγέννησαν την μεγαλητέραν κατ’ αυτού αγανάκτησιν, και πολλά εγένοντο παράπονα εις τον αμέσως προϊστάμενον αυτού Τελώνην Λαμίας.... Σ.Σ. Εάν τα εν τη ανωτέρω διατριβή γραφόμενα έχοντα αληθείας προτρέπομεν τον Κύριον Γεωργιάδην να σπεύση, όπως διά συμφωνοτέρας με την εκπλήρωσιν του καθήκοντός του διαγωγής εξιλεώση την αγανακτούσαν κοινωνίαν, άλλως είμεθα ηναγκασμένοι και ημείς να γράψωμεν εξ επαγγέλματος τα κατ’ αυτού» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 140/27-12-1858, σελίδα 2, ψηφιακός σελιδοδείκτης 122).

Η ίδια εφημερίδα στις 4 Απριλίου 1859 σε δημοσίευμά της περιγράφει ένα περιστατικό λαβόν χώρα στο υποτελωνείο Στυλίδας και ζητάει ευθέως από τον υπουργό Οικονομικών Αλέξανδρο Κουμουνδούρο να απολύσει τον «προκομένο υποτελώνη Στυλίδος» Δημήτριο Γεωργιάδη:

«-Και πάλιν ο προκομμένος υποτελώνης Στυλίδος Δ. Γεωργιάδης τον οποίον ο Κύριος υπουργός των οικονομικών διατηρεί εις το πείσμα της αγανακτούσης κοινής γνώμης ενταύθα, και πάλιν ο άνθρωπος ούτος εθριάμβευσεν συλλαβών ως λαθρεμπόριον, ολίγον καπνόν 3 οκάδες, δύο οκάδες εγχέλεις, και 2 οκάδες χαλβά, τα οποία ομογενής τις ερχόμενος εκ Σερρών διά Θεσσαλονίκης προς επίσκεψιν τινων συγγενών τους εις Λαμία έφερε μεθ’ εαυτού προς χρήσιν του εκράτησε δε πάντα ο Κύριος υποτελώνης ζητών δραχμάς 50 από τον άνθρωπον αυτόν, ός, τις εκ της Τουρκίας ερχόμενος έμενεν έκπληκτος διά την μοναδικήν ταύτην διαγωγήν ελληνικού υπαλλήλου, οποίαν δεν απήντησεν εις κανέναν υπάλληλον της Τουρκίας!! Άς μάθη δε το κοινόν της ελλάδος και ο Κύριος υπουργός ότι ο υποτελώνης Στυλίδος εθεώρησε τα ειρημένα πράγματα ως λαθρεμπόριον, διότι ο ειρημένος ομογενής υμών, διελθόν εκ του Τουρκικού Τελωνείου Θεσσαλονίκης δεν έφερεν απόδειξιν ότι επλήρωσε το τελώνιον εις την Τουρκίαν. Ακούετε! Κατά την νομολογίαν του μεγαλοφυούς αυτού υπαλλήλου του υπουργείου των οικονομικών, πάς ο εκ Τουρκίας ερχόμενος, εάν και διά τα φορέματά του αυτά και τον άρτον όν θέλει φάγη καθ’ οδόν, εάν και δι’ αυτά δεν πληρώση εις Τουρκίαν τελώνιον, ή δεν φέρη περί τούτου απόδειξιν πρέπει εν ελλάδι να θεωρείται λαθρέμπορος· οποία αθλιότης! Οποίος σολικισμός! Εις εποχήν, καθ’ ήν ο οικονομικός κλάδος εν ελλάδι φαίνεται ότι έλαβε ανάπτυξιν τινα. Αλλά Κύριε υπουργέ Αλέξανδρε Κομοδούρε, διατί ανέχεσαι να δυσφημείται εις τον έξω κόσμον η εν ελλάδι οικονομική υπηρεσία επί των ημερών σου; Διατί δεν στέλλεις εις κόρακας τοιούτον υπάλληλον, ός τις δεν κάμνει τιμήν εις την έντιμον της υπαλληλίας οικογένειαν; Διατί δεν λαμβάνεις υπόψιν τάς κατ’ αυτού πολλάς και διαφόρους κατηγορίας και να τον απολύση η υπηρεσία, ικανοποιών ούτω την ενταύθα κοινωνίαν ήτις αγανακτούσα διά την διαγωγήν αυτού θεωρεί ως μυστήριον την εν τη υπηρεσία διατήρησίν του; Σεβόμενοι την Κυβέρνησιν, και περί πολού ποιούμενοι την υπόληψιν αυτής εγράψαμεν ταύτα, εκπληρούντες ακριβώς το καθήκον μας· αλλ’ εάν η Κυβέρνησις διά λόγους αγνώστους εις ημάς εξακολουθήση να διατηρή τον άνθρωπον αυτόν εις την υπηρεσίαν, ημείς εν τούτοις είπομεν και ελαλήσαμεν και αμαρτίαν ουκ έχομεν!» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 154/04-04-1859, σελίδα 3, ψηφιακός σελιδοδείκτης 143).

Στο μεθεπόμενο φύλλο της η ίδια εφημερίδα συνεχίζει με άλλο δημοσίευμα κατά του «υποτελώνου Στυλίδος Δ. Γεωργιάδου παρανομούντος»:

«-Και πάλιν περί του υποτελώνου Στυλίδος Δ. Γεωργιάδου παρανομούντος. Κατά το δασμολόγιον εξαγωγικόν τέλος δεν πληρόνουσι τα δέρματα παντός αγρίου ή ημέρου ζώου, εκτός των λαγωών και αιγοπροβάτων· και όμως ο προκομμένος ούτος του υπουργείου των οικονομικών υπάλληλος, παρανομών και καταπιέζων έλαβε δραχμάς δέκα πέντε απότινα έμπορον βωλιώτην Δ.Κ.Κανατζούλην καλούμενον διά την εξαγωγήν αλωπεκοδερμάτων. Εις μάτην ο έμπορος διεμαρτυρήθη λέγων ότι το τελωνείον Λαμίας τον εβεβαίωσεν ότι τα τοιαύτα δέρματα δεν πληρόνουσιν, ο διατηρούμενος εις την θέσιν του εις το πείσμα της κοινωνίας αμαθέστατος ούτος υπάλληλος, δεν ακούει τάς διαμαρτυρήσεις αλλ’ υποχρεόνει τον έμπορον και λαμβάνει παρ’ αυτού δραχ. 15. δίδων εις αυτόν ουχί έντυπον εκ του διπλοτύπου απόδειξιν, αλλ’ απλώς εις απλούν χάρτην, δευτέραν διά τούτου πράξας παρανομίαν, διότι κατά τον λογιστικόν νόμον ουδέποτε επιτρέπεται να δοθή απλή απόδειξις δι’ οποίον δήποτε λόγον. Το έγκλημα και αι παρανομίαι του ειρημένου υπαλλήλου, άς ήδη καταγγέλομεν εισί προφανείς, εάν όμως το υπουργείον δεν σπεύση να τιμωρήση τον παραβάτην του νόμου και καταπιεστήν τούτον υπάλληλον μεγάλην αναλαμβάνει απέναντι της κοινωνίας ευθύνην!» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 156/18-04-1859, σελίδα 3, ψηφιακός σελιδοδείκτης 147).

Μετά από δύο εβδομάδες ακολουθεί το επόμενο αρνητικό δημοσίευμα λόγω της συμπεριφοράς του σε Ευρυτάνες, οι οποίοι επέστρεφαν από την Κωνσταντινούπολη:

«-Τα άθλα του υποτελώνου Στυλίδος Γεωργιάδου.

Ο ικανός και τίμιος ούτος υπάλληλος, ως τον απεκάλεσε διατριβογράφος τις της Αυγής, απεκατέστη γελοίος εις όλας τάς αρχάς, μεθ’ ών ήλθε τυχόν εις αλληλογραφίαν. Εσχάτως ελθόντων τινων Ευρυτάνων εκ Κωνσταντινουπόλεως, επληρώθη ο προκομένος ούτος υποτελώνης το νενομισμένον τελώνιον πραγμάτων τινων τα οποία έφερον διά τάς οικίας των αλλ’ αφού ήρπασεν αυθαιρέτως ό,τι του ήρεσε από καθένα, ακολούθως έστειλε κατόπιν των εις τούς Δημάρχους, τον έπαρχον  και τον ταμίαν Ευρυτανίας, να εισπράξωσι ούτοι από τούς ειρημένους πολίτας, από άλλον μέν 30 λεπτά. από άλλον 32. από άλλον 20. και ούτω καθεξής διότι έκαμε λάθος εις τούς λογαριασμούς του· αλλ’ ως οι Δήμαρχοι παρακαμπιλίων και λοιποί ανέφερον εις τον έπαρχον Ευρυτανίας οι πολίται και συνδημόται των, διϊσχυρίζονται ότι όχι μόνον δεν ορείζουσιν εις τον ειρημένον υποτελώνην, ουδέ λεπτόν αλλά δικαιούνται να λάβωσι παρ’ αυτού ο μέν 10 ο δε 15 γρόσια και ούτω καθεξής διά τάς Σαρδέλας και άλλα πράγματα. τα οποία τούς αφήρεσε βιαίως και καταπιεστικώς.

Ταύτα μας γράφουσιν εκ Καρπενησίου, και παραξενεύονται διά την τοιαύτην οικτράν κατάστασιν του υποτελωνείου Στυλίδος, την οποίαν εισέτι το υποργείον δεν ευηρεστήθη να βελτιώση, αποπέμπον της υπηρεσίας τοιούτον υπάλληλον. Ημείς μάλιστα θαυμάζομεν πώς ο Κύριος υπουργός των Οικονομικών, ός τις τοσαύτην απέδειξεν αυστηρότητα κατά των καταχραστών υπαλλήλων διατηρή σκανδαλωδώς εις την θέσιν του τον ειρημένον υποτελώνην, αφού επέτρεψεν την εις δίκην εισαγωγήν του δι’ άλλας πράξεις επί καταπιέσεις, τάς οποίας διά του Φάρου της Όθρυος κατεγγείλαμεν, και διά τάς οποίας ελπίζομεν οσονούπω να τιμωρηθή δεόντως ο θρασύτερος γενόμενος ούτος υπάλληλος ένεκα της μέχρι τούδε ατιμωρησίας.» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 159/09-05-1859, σελίδα 3, ψηφιακός σελιδοδείκτης 153).

Μετά από είκοσι ημέρες ακολούθησε το επόμενο αρνητικό δημοσίευμα:

«-Εις την εφημερίδα «Η Αυγή» εδημοσιεύθη η Αγγελία, ότι το υπουργείον Οικονομικών μετέθεσε τον υποτελώνην Στυλίδος Δ.Γεωργιάδην εις Αίγιναν, αφού προηγουμένως επέτρεψε της εις δίκην εισαγωγήν του διά πολλάς καταπιέσεις και καταχρήσεις. Αλλά διατί το υπουργείον διατηρεί εισέτι τον άνθρωπον αυτόν εις την υπηρεσίαν, ευρισκόμενον υπό ανάκρεισιν και υπό το βάρος πολλών κατηγοριών ένεκα καταχρήσεων; Διατί ο Κύριος Κομονδούρος, ώς έπραξεν και εις άλλους καταχραστάς υπαλλήλους, δεν έπαυσεν ακόμη τον Δημ. Γεωργιάδην; Μήπως περιμένει να μάθη και άλλας καταχρήσεις αυτού του υπαλλήλου; Ιδού ημείς τώ δίδομεν την ευχάριστον αγγελίαν, ότι ο τίμιος και προκομμένος υπάλληλός του ούτος εκτός των πολλών άλλων καταχρήσεων εσχάτως απεδείχθη ότι κατεχράσθη και την εξ 600 δραχμών πίστωσιν του χαρτοσίμου·ο δε εγγυητής αυτού Ιωάννης Τζοτζιγιάννης. Άνθρωπος οικογενειάρχης θρηνεί διά το δυστύχημά του· διότι ο Ταμείας βιάζει αυτόν να πληρώση τάς 600. δραχμάς! αλλά διατί το Δημόσιον δεν καταδιώκει πρώτον τον πρωτοφειλέτην υποτελώνην και διά προσωπικής κρατήσεως, και εάν δεν κατορθώση να λάβη παρ’ αυτού τάς δραχμάς τότε να στρέψη τα καταδιωκτικά μέτρα κατά του εγγυητού; Το αστειότερον όμως είναι, ότι ο παστρικός ούτος υπάλληλος, ωσανεί είναι βέβαιος δυνάμει των ισχυρών μέσων, τα οποία διαθέτει εν Αθήναις, και ιδίως παρά τώ υπουργώ, ότι θέλει διατηρηθή διαρκώς εις την υπηρεσίαν, έδωκεν συμβόλιον εις τον εγγυητήν να πληρώση το ήμισυ του μισθού του εις αυτόν, έως ού εξοφλήση, αφού τώ έδωκεν και το ωρολόγιόν του και όλα τα πραγματά του. Οποία αθλιότης! Οποίος εμπαιγμός εις την υπαλληλίαν! Οποίους σαρκασμούς οι πολίται απυθύνουσι μετ’ αγανακτήσεως εις την τοιαύτην κατάστασιν, και εις την επιμονήν την οποίαν ο υπουργός δεικνύει προς διατήρησιν τοιούτου ανθρώπου εις την υπηρεσίαν! Ημείς φειδόμενοι της υπολήψεως του φίλου μας υπουργού των Οικονομικών Κυρίου Κομοδούρου τον παρακαλούμεν να δίδη περισσοτέραν προσοχήν εις την εκφραζομένην κοινήν γνώμην· και να προλαμβάνη τα ατοπήματα.» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 162/29-05-1859, σελίδα 4, ψηφιακός σελιδοδείκτης 160).

Μετά από ένα μήνα η εφημερίδα δημοσιεύει μεταξύ άλλων και την είδηση ότι ο υποτελώνης Στυλίδας «ευρίσκεται υπό δικαστικήν ανάκρισιν ένεκα καταπιέσεων...»:

«...ως ο φίλος ημών Κύριος Κομοδούρος υπουργός των Οικονομικών διατηρεί εις το πείσμα της κοινής γνώμης τον υποτελώνην Στυλίδος, καιτοι ευρισκόμενον υπό δικαστικήν ανάκρισιν ένεκα καταπιέσεων κτλ. κτλ..» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 166/27-06-1859, σελίδα 3, ψηφιακός σελιδοδείκτης 167).

Ένα μήνα αργότερα, κατά το τέλος Ιουλίου 1859, ο υποτελώνης παύθηκε από τα καθήκοντά του και η εφημερίδα εκφράζει τις ευχαριστίες προς τον υπουργό οικονομικών Κουμουνδούρο:

«-Εξ ονόματος των κατοίκων Στυλίδος, των ναυτιλομένων και εμπορευομένων ενγένει πολιτών εκφράζομεν την βαθείαν ευγνωμωσύνην ημών εις τον υπουργόν των οικονομικών, παύσαντα τον υποτελώνην Στυλίδος τον Δ.Γεωργιάδην ως παραπεμφθέντα εις το δικαστήριον ένεκα διαφόρων καταπιέσεων, και απαλλάξαντα τον τόπον από την μάστιγα ταύτην.

Αντ’ αυτού δε εστάλη ως υποτελώνης και έφθασεν εις Στυλίδα ο Κύριος Σαμουράκης.» (εφημερίδα ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ, φύλλο 170/25-07-1859, σελίδα 3, ψηφιακός σελιδοδείκτης 175).

 

 

ΠΗΓΗ

Εφημερίδα «ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΡΥΟΣ»

 

 

 

 

Η διέλευση του βασιλικού ζεύγους Όθωνα και Αμαλίας από τη Στυλίδα το 1858

Εικ.1. Η Στυλίδα σε πίνακα ζωγραφικής του Έντουαρντ Λίαρ (Αγγλ. Edward Lear). Ο ζωγράφος βρέθηκε στη Στυλίδα στις 26 Ιουνίου 1848, δέκα χρόνια πριν τη διέλευση του βασιλικού ζεύγους του Όθωνα και της Αμαλίας που περιγράφεται στην ανάρτηση. Η εκκλησία, της οποίας απεικονίζεται η ανατολική πλευρά, είναι ο Άγιος Αθανάσιος. Εκτός από την κόγχη του ιερού, εκατέρωθεν αυτής διέθετε και άλλες δύο μικρότερες κόγχες: την κόγχη της προθέσεως στην βόρεια πλευρά και την κόγχη του διακονικού στη νότια πλευρά. Πάνω από την κόγχη του ιερού διακρίνεται κυκλικό άνοιγμα, το οποίο απαντάται σε βασιλικές της τουρκοκρατίας. Δεξιά της ο Λίαρ έγραψε white, υποδηλώνοντας ίσως το λευκό χρώμα του τοίχου του ναού. Νότια του Αγίου Αθανασίου διακρίνεται βρύση και δύο γυναικείες μορφές. Δύο πλεούμενα διασχίζουν το Μαλιακό κόλπο. Στο βάθος δεσπόζει η κορυφή της Γκιώνας (υψόμ. 2.510 μ.). Το οπτικό πεδίο δίνει την εντύπωση ότι ο ζωγράφος βρισκόταν στη σημερινή οδό Θερμοπυλών, λίγο πιο πάνω από τη διασταύρωσή της με την οδό Πολυκράτη [πηγή φωτογραφίας: EDWARD LEAR’S GRECIAN TRAVELS]. 

 

Από το Σάββατο 24 Μαΐου έως την Τετάρτη 4 Ιουνίου 1858 (Ιουλιανό ημερολόγιο) το βασιλικό ζεύγος του Όθωνα και της Αμαλίας περιόδευσε στην τότε ανατολική Ελλάδα. Ολοκληρώνοντας την περιοδεία του, προερχόμενο από τη Λαμία, έφτασε στη Στυλίδα τη Δευτέρα 2 Ιουνίου 1858. Λεπτομερής περιγραφή της είδησης δημοσιεύεται από τον ανταποκριτή με τα αρχικά Ρ.Γ. στο φύλλο 228 της αθηναϊκής εφημερίδας «ΑΥΓΗ». Ο ανταποκριτής είναι ο Ριζόπουλος Γεώργιος, ο οποίος με Βασιλικό διάταγμα της 5ης Ιουνίου 1858 διορίσθηκε συμβολαιογράφος στο νεοσυσταθέν «ειδικόν συμβολαιογραφείον» Στυλίδας (ΦΕΚ 45/Α/26-09-1858): «Δια του από 5 Ιουνίου ε.ε....εσυστήθη ειδικόν συμβολαιογραφείον εις Στυλίδα και διωρίσθη συμβολαιογράφος αυτού ο Γ. Ριζόπουλος.».

Οι βασιλείς έφτασαν στη Στυλίδα στις 7 το απόγευμα. Πλήθος λαού συγκεντρώθηκε έξω από τη δυτική είσοδο της πόλης στο ύψος περίπου του σημερινού συνοικισμού Στυλίδας. Εκεί υποδέχθηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό και ζητωκραυγές τους βασιλείς. Ιδιαίτερη υποδοχή επεφύλαξαν οι δημοδιδάσκαλοι Κωνσταντίνος Παπαγεωργόπουλος και Κλεοπάτρα Παΐζη επικεφαλής των μαθητών τους. Τα σχολεία είχαν διακοσμηθεί με λαμπρότητα. Ένας μαθητής απηύθυνε σύντομη προσφώνηση στους βασιλείς και τους προσέφερε στεφάνι με άνθη.

Το πλήθος τους συνόδευσε μέχρι την κωμόπολη. Δεξιά και αριστερά του δρόμου είχε παραταχθεί στρατός, διαμέσου του οποίου διήλθαν οι βασιλείς. Μέσω της σημερινής οδού Λαμίας οδηγήθηκαν στο ναό του αγίου Αθανασίου, όπου και εψάλη δοξολογία. Το βασιλικό ζεύγος διέμενε στη Στυλίδα δύο ώρες περίπου. Δέχτηκε σε ακρόαση όλους όσους το ζήτησαν, στρατιωτικούς, πολιτικούς, δημοτικούς υπαλλήλους και πολλούς απλούς πολίτες.

Επειδή όμως δεν είχε προγραμματισθεί διανυκτέρευσή τους στη Στυλίδα, ακολουθούμενοι από τον ζητωκραυγάζοντα λαό, μετέβησαν στο λιμάνι για να επιβιβασθούν στο πλοίο. Εκεί τους περίμενε ο υποτελώνης Δημήτριος Γεωργιάδης. Είχε διακοσμήσει με αψίδες και διάφορες επιγραφές τις δύο όψεις του υποτελωνείου, το οποίο εκείνο το βράδυ φωταγωγήθηκε με λαμπρότητα. Από το άκρο της προκυμαίας στράφηκε προς τους βασιλείς απευθύνοντάς τους σύντομο αυτοσχέδιο λόγο.

Μετά το τέλος του λόγου οι βασιλείς επιβιβάσθηκαν στο πλοίο, το οποίο αναχώρησε για τη Χαλκίδα και τελικό προορισμό τον Πειραιά.

Η εφημερίδα «ΑΥΓΗ» δημοσιεύει την είδηση ως εξής:

«Έλευσις των Α.Α.Μ.Μ. εις Στυλίδα.

Κατά την 2 Ιουνίου αναχωρήσασαι αι Α.Α.Μ.Μ. εκ Λαμίας έφθασαν ενταύθα την 7 ώραν Π.Π. ότε άνδρας τε και γυναίκες, μικροί τε και μεγάλοι αναμένοντες έξωθεν και μακράν της πόλεως τους υπεδέχθησαν μετά πολλού ενθουσιασμού, και μετά ζωηροτάτων ζητοκραυγών, συνοδεύοντες αυτάς διερχόμενας μεταξύ του επί τούτω παρατεταγμένου στρατού ένθεν και ένθεν, μέχρι του ναού Άγιος Αθανάσιος ενώ εψάλη και η συνήθης δοξολογία· η ημέρα αύτη ήτο ημέρα συγκηνιτικού ενθουσιασμού, και αγαλλιάσεως διά τους κατοίκους της Κωμοπόλεως ταύτης αξιωθέντας να ίδωσι και περιστοιχίσωσι μετά είκοσι έτη τον πολυπόθητον βασιλέα, μετά της χαριτοβρύτου αυτών Βασιλίσσης τους οποίους παρηκολούθουν παντού και πάντοτε ζητοκραυγούντες, διέμενον δε εις την πόλιν δύο περίπου ώρας ακούοντες όλους τους ζητήσαντας ακρόασιν, στρατιωτικούς, πολιτικούς και δημοτικούς υπαλλήλους, και πολλούς των πολιτών και μετά ταύτα ανεχώρησαν· ενώ δε έφθασαν εις την κατά το παράλιον προκυμαίαν παρακολουθούμεναι υπό του πολυπληθεστάτου λαού ζητωκραυγούντος, διά να επιβιβασθώσιν ο ενταύθα υποτελώνης Κύριος Δημήτριος Γεωργιάδης καταλαβών το άκρον της προκυμαίας, και στρέψας προς τάς Α.Α.Μ.Μ. εξεφώνησε λόγον εκ στήθους όσον σύντομον, τόσον συγκινητικόν, η επιτυχής και νευρώδης εκ μέρους του μνησθέντος απαγγελία επέφερεν ζωηροτάτην συγκίνησιν εις τον λαόν και εις τάς Α.Α.Μ.Μ. βοηθηθέντος εις την θριαμβευτικήν ταύτην απαγγελίαν από τον μέγα ενθουσιασμόν, τον οποίον και άλλως ο αξιέπαινος ούτος Κύριος Δ. Γεωργιάδης απέδειξεν κοσμήσας δι’ αψίδων, και ποικίλων επιγραφών τάς δύω όψεις του καταστήματος του υποτελωνείου, το οποίον την εσπέραν εκείνην εφωταγωγείτο λαμπρώς. Αλλά και ο Κύριος Κ.Παππαγεωργόπουλος δημοδιδάσκαλος ενταύθα δεν εδείχθη κατώτερος, υποδεχθείς τάς Α.Α.Μ.Μ. μετά των μαθητών του (παρ’ ενός των οποίων προσεφέρθησαν αυταίς και στέφανοι ανθών διά συντόμου προσφωνήσεως) έξωθεν και μακράν της πόλεως, και διακοσμήσας επίσης λαμπρώς το σχολείον του, το οποίον εάν επισκέπτοντο αι Α.Α.Μ.Μ. ως και εκείνο της δημοδιδασκαλίσσης ήθελον αναντιρρήτως λάβει την καλλιτέραν ιδέαν υπέρ του διατηρούντος τούτο τόπου, και υπέρ των μνησθέντων δημοδιδασκάλων τε και δημοδιδασκαλίσσης Κυρίας Κλεοπάτρας Παΐζη.

Έπεται ο ως ανωτέρω εκφωνηθείς λόγος του Κυρίου Δ. Γεωργιάδου.

Μεγαλειότατε!

Με καρδίαν πάλλουσαν από ανέκφραστον χαράν, καίτοι στερούμενος της απαιτουμένης ικανότητος του λόγου, ευδαίμων λογίζομαι λαμβάνων την τιμήν να προσφέρω εις τούς πόδας της Υμετέρας Μεγαλειότητος και της Σεβαστής ημών Ανάσσης, το απεριόριστον σέβας και την εγκάρδιον αγάπην του περιστοιχούντος ημάς λαού της Κωμοπόλεως ταύτης.

Μεγαλειότατε! Είκοσιν ενιαυτούς ο λαός της Κωμοπόλεως ταύτης είχεν να ίδη την ημετέραν μεγαλειότητα, και πύρινα καθεκάστην δάκρυα εξέρρεον από τους οφθαλμούς των διά το μακρινόν τούτο διάστημα του χρόνου.

Την ημέραν ταύτην όμως μεγαλειότατε, ο μικρός τούτος λαός πανηγυρίζει μετ’ ενθουσιασμού και ανεκλαλήτου αγαλλιάσεως, βλέπων την Υ.Μ. μετά της Σεπτής ημών Βασιλίσσης εν τώ μέσω αυτού, και εύχεται γονυκλινώς και θερμάς προς τον ύψιστον αναπέμπει δεήσεις, όπως η θεία αυτού πρόνοια σκέπη και διαφυλάττει ημάς εις μακαριότητα ημερών και πάσης ευδαιμονίας πλήρη.

Σείς δε συμπολίται, και παριστάμενοι σήμερον ενώπιον του πρώτου Άρχοντος της Ελλάδος, και σείς νεολαία παριστανόμενοι ενώπιον του πρώτου προστάτου των φώτων, και σείς θήλεα παριστανόμενα ενώπιον της των Γραμμάτων μητρός, ανακράξατε εκ καρδίας την στιγμήν ταύτην της επιβιβάσεως μετ’ εμού τρίς· Ζήτω ο Βασιλεύς και η Βασίλισσα της Ελλάδος. Ρ.Γ.» (εφημερίδα ΑΥΓΗ, φύλλο 228/11-06-1858, σελίδες 3 & 4).

Η «ΑΥΓΗ» αναφέρει ότι η προηγούμενη επίσκεψη του Όθωνα στη Στυλίδα πραγματοποιήθηκε πριν είκοσι έτη, δηλαδή το 1838. Πράγματι, την Τρίτη 4 Οκτωβρίου 1838 ο Όθωνας πέρασε από τη Στυλίδα προερχόμενος από την Πελασγία (τότε Γαρδίκι) με προορισμό τη Λαμία (βλέπε στην ανάρτηση: Οι αναβάσεις του βασιλικού ζεύγους Όθωνα και Αμαλίας στην Οίτη τα έτη 1845 και 1858).

Επομένως, προκύπτει ότι τη Στυλίδα επισκέφθηκε ο Όθωνας το 1838 χωρίς την Αμαλία, η οποία απουσίαζε στο εξωτερικό και το 1858 συνοδευόμενος από την Αμαλία.

 

ΠΗΓΗ

Εφημερίδα «ΑΥΓΗ».